Мәҗбүр булдым китәргә

«Калма монда», — диләр,
Кит син, диләр, читләргә.
Монда сиңа юллар кыска,
Киңрәк икән чит җирдә.

Китәр өчен җиңел түгел,
Туган җирне калдырып.
Кеше читтә бәхет эзли,
Үткәннәрен сагынып.

Монда калган туган йортлар,
Монда калган урамнар.
Ерак киткән саен кайчак
Күбрәк сагындыралар.

«Калма», — диләр. «Монда яшәү
Кыен инде, китәргә».
Ә күңелнең бер өлеше
Кала туган якларда.

Чит җирләрдә юллар киңдер,
Тормыш бәлки җиңелрәк.
Ләкин кеше өчен кайчак
Туган җирдән ни кадерле?

Киттем мин дә, ләкин җирне
Күңелемнән ташламадым.
Кайда гына яшәсәм дә мин,
Туган телне онытмадым.

Бәлки бер көн кайтырмын да
Таныш юллар янына.
Китәргә киңәш биргәннәр
Килеп карар хәлемә.