Казан

Казанымның урамнары таныш,
Һәр почмагы күңелдә кала.
Кайда гына йөрсәм дә дөньяда,
Сагынуым сиңа кайта һаман.

Кремль өстендә таңнар ата,
Идел җиле шәһәрне назлый.
Төннәрендә меңләгән ут яна,
Казаным да йокламый, яши.

Казан — тарих белән бүген арасы,
Иске йортлар, яңа биеклек.
Бер урамда үткән заман тынлый,
Икенчесендә көтә киләчәк.

Туган телләр яңгырый янәшә,
Татар моңы ишетелә һәр якта.
Төрле халык, төрле язмыш белән
Бер шәһәрдә яшибез бергә.

Кайчак китеп еракларга чыгам,
Башка шәһәр, башка юллар күрәм.
Ләкин Казан искә төшкән саен,
Күңелем белән сиңа кайтып киләм.

Казаным син — минем хәтеремдә,
Кайда булсам, йөрәктә син бар.
Дөнья буйлап күпме юллар үтсәм,
Синең кебек якын шәһәр юк!