Төн уртасы яңгыр коя

Төн уртасы. Тәрәзләрдә
Яңгыр шыбыр-шыбыр ява.
Кичә генә коры иде,
Бүген урам суга тула.

Кемдер йоклый, төшләр күрә,
Кемдер тәрәзәгә карый.
Ә яңгырның эше шул бит —
Төннәр буе җирне юа.

Ява гына... туктамый да,
Урамнарга суын сала.
Кичә кунган тузаннарны
Иртән инде юып китә.

Агачлардан тамчы тама,
Юл читендә күлләр тула.
Кичә генә үткән юлдан
Бүген инде сулар ага.

Ә кешеләр иртән торып,
Күккә карап сүзен әйтә:
«Тагын яңгыр...» — дип көрсенә,
Аннан эшкә чыгып китә.

Ә яңгырның гаебе юктыр,
Ул үз юлын гына таба.
Кемгә — начар, кемгә — кирәк,
Җиргә исә ул бик кирәк.

Без дә шулай түгелмени —
Берәү көлә, берәү көтә.
Берәү өчен килгән бәхет
Икенчене моңга күмә.

Төн үтәр дә, яңгыр туктар,
Кояш чыгар иртә белән.
Кичә коры булган дөнья
Бүген инде башка була.