1552 — хәтер көне

Казанымның күге каралган,
Манаралар моңга күмелгән.
Идел сулары да моңсуланып,
Борынгы бер дастан сөйләгән.

Мең биш йөз илле икенче елда
Канлы таңнар Казан өстендә.
Ирек өчен көрәшкәннәр халкым,
Азатлыкның соңгы өметендә.

Кол Шәрифнең мәчет манарасы
Күккә ашкан горур маяк күк.
Аның ташларында калган хәтер,
Тарих битләрендә сүнмәс ут.

Казан елагандыр ул көннәрдә,
Ана йөрәгендәй сыкранган.
Туган җирен яклап яуга чыккан
Ир-егетләр җиргә егылган.

Ләкин халык — тамыры тирән агач,
Киселсә дә, яңадан үсәр ул.
Теле, моңы, гореф-гадәтләре
Гасырларны кичеп яшәр ул.

Бүген тынлык белән искә алабыз,
Үткәннәрне хәтер яңарта.
1552 ел корбаннары рухына
Баш иябез, дога кылабыз.

Казаным, син хәтердә мәңгелек,
Синең моңың — халкым йөрәгендә.
1552 — онытылмас бер сәхифә,
Хәтер яши татар күңелендә.